Gechickt: Miranda Bik, van bezemwagen tot podium


zondag 09 februari 2020 door Herman Nekkers



Miranda Bik is de derde fietster die centraal staat in onze serie Gechickt. Ze is niet een beetje fanatiek, feitelijk draait haar hele leven om fietsen. In het begin hield ze de bezemwagen op, inmiddels heeft ze haar eerste podiumplaats van een grote cyclo binnen. Een prettig gesprek met een fietsgek die er een opvallend levensmotto op nahoudt.

Stel jezelf eens voor

Hey, ik ben Miranda, 29 jaar. Na een aantal jaar in Amstelveen gewoond te hebben, waar de fietsrondjes in de polders eindeloos waren, woon ik nu sinds een paar jaar in Voorburg. Ik kan zo bij Scheveningen het strand op of de duinen in en heb ook steeds meer rondjes in het groene hart ontdekt. Fietsen doe ik het liefst met Roemer, mijn vriend en bijna echtgenoot. Het liefst zou ik fulltime fietsen, maar helaas heb ik daar niet genoeg talent voor. Dus naast het fietsen sta ik ook als juf voor de klas. En stiekem vind ik dat ook heel erg leuk. Hoe mooi is het dat ik na het weekend in de kring kan zitten met een prijs of startnummer en 20 kinderen van groep 1 t/m 4 vol trots luisteren wat hun juf heeft gedaan. Of de eerste keer dat de leerlingen een foto van hun juf op de fiets op internet zagen staan, heerlijke momenten!

Wat fiets je allemaal en waar ligt je voorkeur?

Als kind ging ik altijd met mijn ouders op fietsvakantie door Nederland. Daar is het genieten op de fiets en van de koeien in de wei begonnen. Uiteindelijk stapte ik ongeveer 15 jaar geleden voor het eerst op de racefiets. Bij het eerste dorp dat we binnenreden vergat ik uit te klikken en lag midden op het dorpsplein. Binnen een jaar sloeg ik over de kop in de afdaling van de Cauberg en reed daarbij de fiets van een vriendinnetje in de prak. Toch werd de behoefte om te fietsen alleen maar groter. Daarom schafte ik al gauw zelf een racefiets aan. Inmiddels heb ik ook het mountainbiken en strandracen ontdekt. Ik vind de afwisseling leuk, omdat de verschillende disciplines elkaar goed aanvullen. Maar de racefiets blijft toch wel mijn favoriet.

Toen ik je een jaar of vier geleden leerde kennen bleef je net de bezemwagen voor. Nu rij je in cyclo’s goed mee. Hoe heb je zo’n enorme progressie gemaakt?

Met een vriendengroep ben ik gestart met fietsen en vanaf het begin was ik behoorlijk fanatiek. Wanneer de helft afhaakte was ik degene die toch nog met de die hards een extra lusje maakte. Tijdens onze weekendjes Limburg wilde ik altijd als eerste boven zijn. De mannen bleef ik nooit voor, maar als eerste dame lukte zo af en toe wel. Dus toen vrienden een cyclo hadden gereden en hierover vertelden was ik vastbesloten daar ook aan mee te doen. Niet wetende dat er nog zo'n niveauverschil was tussen mij en de dames in een cyclo. Dus zo belandde ik voor de bezemwagen. Ik herinner me nog goed de Tour de Kärnten 2017 waar ik na 10 kilometer neutralisatie zo uitgeteld was, dat ik bergop eerst een half uur bij moest komen voordat ik mij weer enigszins bezig kon houden met de etappe uitrijden. De bezemwagen reed letterlijk achter me. Het was een hele opgave, maar is gelukt! Waar dit misschien een reden was geweest om het niet nog eens te doen, was ik vastbesloten beter te worden en het jaar erop te winnen. In eerste instantie heb ik veel geleerd over training van mijn vriendengroep, die inmiddels was omgedoopt tot het MinigigsCyclingTeam. Ik kreeg veel tips van ze en wilde er daardoor ook meer over weten. Ik ben er daarom veel over gaan lezen. Langzaamaan werd dit serieuzer en serieuzer, eerst met online trainingsschema's. Ook las ik veel over voeding en sinds ongeveer 2 jaar train ik met een trainer. Daardoor neemt mijn power snel toe. Een paar jaar geleden kwam ik erachter dat ik astma heb, wat mij belemmerde in het leveren van piekvermogens. Inmiddels niet meer dankzij medicatie. Wel merk ik dat een verkoudheidje bij mij langer aanhoudt en al snel zorgt voor benauwdheid. Hier hou ik wel rekening mee met trainen. Als kers op de taart ben ik deze winter begonnen mijn voeding af te stemmen met een sportdiëtist. Dus komend seizoen ga ik knallen, aan vertrouwen heb ik meestal geen gebrek.

Je hebt al heel wat gran fondo’s en meerdaagse etapperitten gereden. Welke is je favoriet?

Poeh, één favoriet, dat vind ik nog wel lastig. Ik vind meerdaagse ritten erg leuk en ben hier ook sterk in. Ik merk dat ik beter herstel dan de concurrentie. Daarom neig ik naar Tour de Kärnten. De organisatie is daar ook altijd top! Voor de beginnende cyclorijder zou ik de Riderman in Duitsland aanraden, waar wij elkaar ontmoet hebben. Nergens kom je zo dicht bij het ervaren van een profkoers als daar. Afgelopen jaar heb ik voor het eerst de Trilogie de Maurienne gereden, een driedaagse etappekoers in de Alpen met finish op de Col de la Madeleine, Galibier en Glandon. Dat waren wel echt magische finishmomenten, zo boven op een Alpencol. Maar Kärnten is toch wel favoriet, daar leef ik ook altijd de hele winter naartoe. Dus misschien zou ik iets anders antwoorden op een ander moment van het jaar.

Je hebt zelfs een keer podium gereden in een grote cyclo. Vertel….

Ja, dat was mooi. Het voelt nog steeds een beetje onrealistisch en ik kijk er vol trots op terug! Afgelopen seizoen startte ik slecht door de winter af te sluiten met een griepje dat overging naar een voorhoofdsholteontsteking en longontsteking. Teleurstellend na het harde trainen in de winter. Na wat sparren met de trainer kwam het idee om Les Trois Ballons te rijden om de moraal weer een beetje terug te krijgen. Deze cyclo kent twee afstanden en ik was geneigd de langste van tweehonderdzoveel te doen. Maar aangezien ik de dag ervoor moest werken dus pas laat in Frankrijk aan zou komen kozen we voor de korte afstand (123 km). Toen ik de uitslagen van een jaar eerder bekeek dacht ik: nou top-5, dat zou ik toch ook moeten kunnen. Het lastige is echter dat er vaak weinig vrouwen meedoen en het niveau zo ver uit elkaar ligt dat er vaak een half uur of meer zit tussen de nummer 1 en 5. Dit betekent dat je zomaar eerste kan worden als er een paar goede rensters niet meedoen. Maar als een één of ander semi-profteam meedoet ben je kansloos voor top-10. Hoe dan ook, ik ben vrij positief ingesteld en ging erheen met de hoop podium te rijden. Ook Roemer had dat idee. Voor de start stonden we echter lang in de rij voor de wc. Zo belandde ik achteraan in het startvak. Roemer gaf daar al zijn eigen doelen op en dat leverde mij een knecht op. De eerste 30 vlakke kilometers gooide hij het gas vol open en we zaten bij de eerste klim behoorlijk vooraan. Maar we hadden geen idee wat er nog voor zat en op de klim werd ik door behoorlijk wat renners ingehaald. Na de eerste berg zat ik in een groep van mijn eigen niveau en reed met een dame of zes. Ik vermoedde dat dit redelijk vooraan kon zijn, maar had geen idee. Op de heuvels erna kon ik het tempo van de andere dames volgen en zo af en toe viel er eentje uit de groep. We waren nog met 3 dames over en ik rook het het podium. Op de voorlaatste klim zakte het tempo iets terug waarop ik langzaam versnelde. De rest van de groep kon niet volgen. Dat gaf vleugels! Ik stoempte door naar boven, ook wetende dat Roemer en ik allebei redelijk goed kunnen dalen. Daar zouden ze ons niet bij kunnen halen en voor het laatste vlakke stuk tot de slotklim had ik Roemer nog als knecht. Tot zover was alles goed uitgedacht, maar op het vlakke stuk hakte de vermoeidheid er bij ons beiden wel in. We reden niet echt door en aan de voet van de slotklim was de rest van de groep alweer in beeld. Dat was echt afzien, ik kon niet harder en was zo bang ingehaald te worden. De slotklim is de vreselijk steile La Planche des belles Filles, niet mijn beste terrein. Ik werd door verschillende mannen ingehaald en ook een dame uit de groep kwam steeds dichterbij. Vlak voor de finish zat nog een heel steil stuk, gevolgd door een klein stukje vals plat. Bovenop dat steile stuk schakelde ik op en op dat moment word ik ingehaald door de dame achter mij. In volle sprint haalde ik haar bij en reed uiteindelijk met een banddikte voorsprong over de finish. Echter zonder ook maar enig idee hoeveelste ik geworden was. Dat bleek later een 3e plek, podium dus! Daar heb ik van genoten en geniet ik nog elke keer van als ik eraan terug denk. Lees het hier terug.

Hoe serieus ben je bezig met je prestatie?

Behoorlijk serieus. Eigenlijk zet ik het fietsen altijd op één. Nou ja, na Roemer dan. Daarna komen werk, vrienden en de rest van mijn leven. Ooit kwam ik op internet de volgende quote tegen: It's not the will to win that matters - everyone has that. It’s the will to prepare to win that matters. Daar kon ik mij zo in vinden dat ik er ook een beetje naar ben gaan leven. Dat betekent dat eigenlijk bij alles wat ik doe ik het fietsen in mijn achterhoofd heb. Zo werk ik maar 4 dagen om voldoende tijd voor mijn trainingen en herstel te hebben. Ik plan altijd eerst mijn trainingen, voordat ik andere afspraken maak. Ik plan bijna altijd wat ik eet. Ook tijdens een etentje of in een restaurant probeer ik zo goed mogelijk te bedenken wat het beste is voor het fietsen. Alcohol is een zeldzaamheid en afgezien van de vaste lasten wordt eigenlijk al mijn salaris geïnvesteerd in fiets gerelateerde uitgaven (onderhoud, kleding, trainingsweken in de bergen, inschrijfkosten cyclo's, enz). Een sponsor is van harte welkom ;-)

Wat is/zijn je mooiste prestatie(s) in het fietsen?

Poeh, om er eentje te kiezen vind ik wel lastig. De derde plek in Les Trois Ballons is sowieso een hele mooie, qua prestatie wel de mooiste. Maar in 2018 heb ik in één dag Den Haag - Den Helder - Den Haag (286 km) gefietst dat vind ik ook nog steeds een mooie prestatie. En dat ik afgelopen seizoen zonder specifiek ervoor te trainen de 3e etappe van Le Trilogie de Maurienne uitreed over 4 cols en 130 km (Croix de Fer, Mollard, Toussuire, Glandon) is ook wel iets waar ik trots op ben. Dat ik dat gewoon 'zomaar' even kan. Met Minigigs Cycling Team hebben we weleens een tijdrit gewonnen en om dat zo samen te doen vind ik ook wel heel mooi! Dan beleef je dat ook echt met zijn allen. Maar fysiek kan ik dat niet echt mijn prestatie noemen. Maar als ik echt één prestatie moet kiezen is het toch Les Trois Ballons. Ik herinner me ook nog goed dat je na zo'n cyclo altijd een mailtje krijgt met een terugblik naar het event. Dan staat daar ineens jouw naam! Dat was wel gaaf.

Hoeveel kilometer rij je ongeveer per jaar?

Dat wordt elk jaar een beetje meer. Afgelopen jaar reed ik er 12.000 en komend jaar hoop ik 15.000. Maar dat is wel ambitieus.

Wat vind je ervan om als vrouw mee te doen in cyclo’s of toertochten waar 80-90% van de deelnemers een man is?

Ik vind het wel prettig dat er bijna altijd wel een man is bij wie je in het wiel kan hangen. Voor de rest maakt het mij niet veel uit. Ik vind het vooral belangrijk dat de sfeer een beetje gemoedelijk is en je ook na afloop nog een praatje kan maken. Of dat met mannen of vrouwen is maakt niet zoveel uit. Ik heb één keer een criterium met alleen dames gereden en ik merk wel dat je daar veel meer aan elkaar gewaagd bent. Want van de meeste mannen verlies ik de sprint, ondanks dat ik veel meer uren op de fiets zit. Tegen andere dames is dat tenminste een eerlijke strijd.

Hoe kijk je aan tegen zwangerschap en kinderen in combinatie met fietsen?

Ik denk dat kinderen een enorme invloed hebben op je leven, dus ook op het fietsen. Als dame in het peloton komt daar dan natuurlijk nog extra bij dat je tijdens de zwangerschap minder en na de bevalling even niet kan trainen. Bij vriendinnetjes heb ik ook wel gezien dat je al snel niet meer op je racefiets past, omdat dat al snel erg oncomfortabel is. Nu is de leeftijd waarop je je beste sportprestaties levert ook zo’n beetje de leeftijd waarop het lichaam het beste zwanger kan worden Ik weet dat veel vrouwelijke topsporters hiermee worstelen. Persoonlijk bekijk ik per seizoen wat mijn doelen zijn, zowel op de fiets als daarbuiten. Voor nu is dat komend seizoen eerst maar eens trouwen. Gelukkig zie ik dat veel vrouwen nog hard fietsen of op hoog niveau sporten na hun zwangerschap of na hun 40ste.

Hoe kijkt je omgeving aan tegen jouw fietsactiviteiten?

Eigenlijk is iedereen om mij heen erg enthousiast en trots op wat ik doe. Ook op mijn werk krijg ik de ruimte om naast mijn baan fanatiek te fietsen. Soms kijkt iemand gek op tegen mijn hobby. Mensen vinden het lastig om altijd maar om mijn fietsen heen te moeten plannen, maar vaak schemert er ook wel bewondering in door.

Wat kunnen organisaties van fietsevenementen (cyclo’s, toertochten, wedstrijden etc) verbeteren om het aantrekkelijker te maken voor vrouwen?

Deze vraag sluit perfect aan bij de vraag over de bezemwagen. Ik denk dat voor veel vrouwen de drempel om mee te doen te hoog is door de minimaal gestelde gemiddelde snelheid. Mannen zijn over het algemeen fysiek sterker, waardoor de meesten harder fietsen. Dus een minder getrainde man kan bij cyclo's ook redelijk meekomen, terwijl vrouwen toch echt wel een beetje moeten kunnen fietsen. Bij mijn eerste cyclo lag de minimum snelheid volgens mij op 22-23 km/u. Ik was er toen niet van overtuigd dat ik dat zou redden in de heuvels. Bij de Tour de Kärnten (voor de bezemwagen) was het 20 km/u. Ook dat vond ik ook vrij ambitieus in de bergen. Gelukkig stimuleerde mijn team me en dat gaf me zelfvertrouwen. Maar zonder hen was ik geen cyclo's gaan en zeker niet blijven rijden. Ik zie dit nu ook bij een vriendinnetje van mij. Ze is twee jaar geleden begonnen met racefietsen en vindt het super leuk. Ze had een mountainbike aangeschaft en besloot mee te doen aan de strandrace Egmond-Pier-Egmond. Een mountainbike is hiervoor echter niet de beste fiets en ze startte in het laatste vak. Ze heeft er weinig van genoten en vooral de bezemwagen in haar nek horen hijgen. Die druk van de minimumsnelheid vormt denk ik voor veel vrouwen een drempel om mee te doen. Organisaties, doe hier iets aan. Laat vrouwen bijvoorbeeld een half uur eerder starten, waardoor ze langer de tijd hebben. Zo krijg je direct een eerlijker vrouwenkoers.

En uiteraard is voldoende sanitaire voorzieningen voor dames van belang, maar dit is bij de meeste events goed geregeld. Vaak zelfs luxer dan bij de mannen. Want dan deel je met de 20 vrouwen een kleedkamer bij de plaatselijke voetbalvereniging en 500 mannen delen de overige 2 kleedkamers. Wat dat betreft hoeven er van mij niet meer vrouwen bij te komen in het peloton hahaha.

De fietsvrouwen die ik ken zijn stuk voor stuk super fanatiek. Herken je dat?

Ik denk dat dat met name de dames zijn die meedoen aan cyclo’s. In mijn fietsnetwerk zijn de meeste vrouwen dat juist niet. En jawel als we met zijn allen in Limburg zijn wordt elke berg vaak wel een klein wedstrijdje. Of we sprinten om een segment in de bekende trainingsrondjes. Maar ik heb ook vriendinnetjes die dat volledig koud laat en die denken: doei ik zie je boven wel weer. Of: rij jij nog maar even die Van Brienenoordbrug op en neer, dan eet ik hier even rustig mijn koekje op.

Waarom moeten je vriendinnen, vrouwelijke collega’s etc. ook gaan fietsen?

Omdat het echt super leuk is Het is een fijn gespreksonderwerp waar je nooit over uitgekletst raakt. Een gezonde hobby waar je ook nog eens bruin van wordt. Daarbij geeft het je fantastische vakantiemogelijkheden. Want wat is nou beter dan een vakantie in een mooi natuurgebied waar je overdag een leuke activiteit kan doen en kunt genieten van de zon. En je hoeft je de rest van de dag tenminste niet druk te maken over dat je teveel eet.

Geloof je dat er een specifieke vrouwengeometrie bestaat voor fietsen?

Een beetje, maar niet dat elke damesfiets geschikt is voor elke vrouw. Mijn eerste racefiets was een damesfiets. Maar inmiddels rij ik op een prachtige herenfiets en dat past toch beter bij mij. Een dameszadel is wel echt een must! Want herenzadels geven schuurplekken of pijn op plekken waar je dat liever niet hebt! Dus voor elke dame die regelmatig zadelpijn heeft, investeer in een goed dameszadel. Sowieso raad ik iedere fietser een goed zadel aan, dat maakt elke rit zoveel plezieriger.

Wordt het vrouwenwielrennen wel serieus genomen? La Course is slechts één dag, de budgetten zijn laag, de wedstrijden zijn nauwelijks op tv. Wat vind je daarvan? En hoe kan dit verder geholpen worden?

Ik denk dat de media hier een grote rol in kunnen spelen. Laatst reed ik Egmond-Pier-Egmond. Ik had een super goede dag, werd 35e dame op 12,5 minuut na de winnares. Een dag later stond er een paginagroot artikel over de wedstrijd in de Volkskrant. Vol enthousiasme begon ik te lezen, want dat was 'mijn' wedstrijd, ik was wel benieuwd wat ze daar over te zeggen hadden. Maar er werd met geen woord gerept over de dameswedstrijd, het ging alleen maar over de herenwedstrijd. Het voltallige podium bij de mannen werd opgesomd, maar de naam Tessa Neefjes (winnaar bij de dames) kwam geen enkele keer voor in het artikel! Dan doe je in mijn ogen de damessport tekort! Ook toen Tom Dumoulin de Giro won, een topprestatie, de eerste Nederlander die dit voor elkaar kreeg, maar het feit dat Marianne Vos de Giro Rosa al (meermaals) gewonnen had, wat in mijn ogen gewoon de vrouwenvariant van dezelfde wedstrijd is, werd voor het gemak even buiten beschouwing gelaten. Ik denk dat als de media meer interesse voor het dameswielrennen zou hebben, er vanzelf meer geld komt, dit er ook voor zorgt dat meer sporters volledig voor en van de sport kunnen leven, het niveau hoger wordt, wedstrijden nog leuker, wat weer goed is voor de media-aandacht. Tevens mogen ook dameswedstrijden gewoon live uitgezonden worden met een finish rond half vijf. En niet ‘s ochtends ergens de dames, en dan een uur voor de finish inschakelen en vanaf de finish door naar de mannenwedstrijd, wat bij La Course en de Touretappe van die dag vaak gebeurt.


Wat zou je zelf nog willen bereiken in het fietsen?

Een podiumplek in Tour de Kärnten zou mij wel heel gaaf lijken, maar dat is wellicht wat onrealistisch. En ik zou graag Den Store Styrkeprøven willen uitrijden, een wedstrijd op 21 juli (midzomernacht) in Noorwegen waar je binnen 24 uur 540km met 3627hm moet afleggen. En over onrealistische doelen gesproken. Ik zou, afgezien van een profcontract, nog wel graag een Strava QOM hebben op een echte berg.

Wat ga je in 2020 rijden en welke verwachtingen heb je daarvan?

Als eerste doel staat de Tour de Kärnten op de planning. Voor de rest staat ook Trilogie de Maurienne en de Riderman weer op het programma. Hier wil ik toch vooral beter zijn dan in voorgaande edities. Ook heb ik sinds dit jaar een KNWU licentie en wil ik een aantal criteriums gaan rijden. Eens zien hoe ik mij verhoud ten opzichte van andere vrouwen. En zal ik de nodige toertochten gaan rijden, omdat fietsen uiteindelijk toch ook gewoon een gezelschapssport is.

Welke vraag is er niet gesteld? En beantwoord hem meteen maar even…

Wat is nog een goed verborgen fietsgebied?

De Franse Ardèche is prachtig om te fietsen. Goede wegen, veel paadjes en redelijk rustig. En ook echt nog ondergewaardeerd is Slovenië. Afgelopen jaar ben ik vanuit Oostenrijk één dag de grens naar Slovenië overgestoken. En het is er prachtig. Eigenlijk alle mensen die we tegenkwamen waren supervriendelijk, ook de automobilisten. Het is er goed betaalbaar. En de Vršič is een prachtige klim, ondanks dat de naam nauwelijks is uit te spreken.

Waar kunnen we je volgen?

Op  en op http://www.minigigscyclingteam.nl. De site heeft er even uit gelegen en is nog in wederopbouw, maar daar komen binnenkort weer een heleboel leuke blogs op.







Gerelateerde artikelen

Cyclokalender biedt de grootste en meest actuele verzameling van sportieve fietstochten wereldwijd (>1700). Met slimme filters vind je de beste cyclo of toertocht. Tevens bieden we je het laatste nieuws voor de sportieve fietser. Bezoek onze website www.cyclokalender.nl. Volg en like ons op Facebook, Twitter en Instagram, klik op één van de buttons onderaan de pagina.