Marmotte Granfondo Valais, verslag van een superzware topcyclo


dinsdag 11 augustus 2020 door Herman Nekkers


Tropische temperaturen in Zwitserland zorgden ervoor dat de Tour des Stations/Marmotte Granfondo Valais onder zeer zware omstandigheden is verreden. De organisatie had vooraf kosten noch moeite gespaard om het te laten doorgaan. En met succes, want als een van de weinige grote cyclo-evenementen kon er gewoon gereden worden.


Foto (Herman Nekkers): Finish op de Croix de Coeur

Toen de Tour des Stations 3 jaar geleden voor het eerst in onze cyclokalender verscheen belandde hij gelijk op mijn to-do-lijst. Eigenlijk had ik mijn oog laten vallen op de ultrafondo van 240 km/8200 hm. Maar het resultaat van een half jaar corona is ruim 2 kilo extra lichaamsgewicht en 25.000 hoogtemeters minder dan normaal. Dat leek me niet de juiste voorbereiding, dus ik hield het op de Marmotte Granfondo Valais (145 km/4700 hm). Dat dit nog steeds een beest van een rit is bewijst de 25e plaats in onze CWiX 500. Het Cyclokalenderteam bestond oorspronkelijk uit twee personen: Erik en ondergetekende. Helaas moest Erik op het laatste moment afzeggen, waardoor het een solo-avontuur werd.

Vooraf sprak ik met Greg Saudan, de baas van de organisatie en zelf ook fanatiek fietser. Hij heeft bijv. al drie keer de Marmotte Granfondo Alpes gereden. Ik vroeg hem naar de veranderingen die dit jaar zijn doorgevoerd. "De ervaringen van de eerste twee edities maakten het noodzakelijk een andere opzet te kiezen. Logistiek gezien waren meerdere startlocaties niet werkbaar. We moesten naar één start- en één finishlocatie. Vanaf 2020 starten alle afstanden vanuit Le Châble." Op de vraag hoe hij de organisatie in coronatijd voor elkaar heeft gekregen antwoordt Greg: "Heel hard doorgaan, de focus op de coronamaatregelen houden en goed samenwerken met alle betrokken partijen. De coronamaatregelen zijn goedgekeurd door de autoriteiten. Zo hebben we de Superfondo en de E-fondo geschrapt uit het programma. We starten in verschillende kleine groepen, bij de start en bevoorradingen zijn mondkapjes verplicht en de expo is geheel COVID-proof. Daar houden we strikt toezicht op."

De start

Zaterdag 8 augustus is het zover. De start van de granfondo is verdeeld in drie groepen die om de 20 minuten vertrekken. De rijders van de ultrafondo gaan al om 5 uur op pad. Ook de mediofondo heeft aparte startgroepen. Ik start om 6 uur in de eerste groep. Alle deelnemers worden zorgvuldig gecontroleerd op aanwezigheid van mondkapje en verlichting. Volgens de weervoorspelling wordt het extreem heet en mijn dresscode is 'zo min mogelijk aan'. Ondershirt, armstukken, windstopper en regenjack blijven zodoende achter op mijn hotelkamer. Met een graad of 15 voelt de ochtendfrisheid weldadig aan. Dan gaan de mondkapjes af en klokslag 6 uur vertrekt de meute.

Foto (Herman Nekkers): Lichtjes en mondkapjes bij de start

Col du Lein

De eerste col is de Col du Lein vanuit Vollèges. Een leuke loper met halverwege een dorpje. Hierna wordt het lastiger en ik kom niet lekker in het ritme. Ik ken mezelf en weet dat ik er altijd even moet inkomen. De laatste kilometer wacht er nog een verrassing, want deze is onverhard. Door de harde ondergrond is het goed te doen met een racefiets, maar de kuilen maken het een lastig karwei. Na de col volgt de technische en lastige afdaling. Het is een voorproefje voor de rest van de dag. Heel veel haarspeldbochten en een wegdak met scheuren en lappen herstelasfalt. Maar de organisatie is vijfsterrenniveau. Werkelijk elke gevaarlijke situatie wordt aangegeven met borden.

In het dal kom ik aan met een Belg en we zien al gauw twee renners voor ons. Kop over kop rijden we ernaartoe. Daarna rapen we er nog twee op en met zijn zessen zoeven we door het lange vlakke stuk op weg naar de tweede helling: de klim naar Mayens de Vermiège. 12,5 kilometer van gemiddeld 8%. Geen makkie, maar het loopt een stuk beter dan de eerste. Het is nog niet heet en ik kom als tweede van het groepje boven. Bij de bevoorrading boven maak ik een korte stop.

Thyon 2000

De afdaling die volgt is weer technisch. Ik beland in een groepje en we komen aan bij de volgende verrassing: de Muur van Hérémence. Het is net de Ardennen. Ik rij tussen de huizen door recht omhoog en denk nog: na de bocht zal het wel over zijn. Maar niks daarvan, de ellende loopt nog een kilometer door. En dan te bedenken dat dit slechts het begin is van een klim van ruim 10 kilometer naar Thyon 2000. Het landschap is open en de zon krijgt alle gelegenheid zijn sloperswerk te doen. Continu 8, 9, 10% en het is om te puffen. Het loopt nergens. Ik rits mijn shirt open in de hoop dat verkoeling iets oplevert. Het is slechts een placebo-effect.

Boven neem ik de tijd bij de bevoorrading. Het rijden van een tijd heb ik uit mijn hoofd gezet, aankomen is het enige doel. Via de lokale parkeergarage gaat de route verder en deze afdaling is eigenlijk de enige waar je lekker de remmen los kunt laten. Op dit deel van de route kruisen de klimmende en dalende renners elkaar. De seingevers zorgen ervoor dat er geen gevaarlijke situaties ontstaan. Ondertussen houden ze ook nog even het autoverkeer op afstand. Deze mensen verstaan hun vak.

Foto (Herman Nekkers): Bevoorrading Thyon 2000

Nendaz

Op naar de volgende klim: Nendaz. Ook dit blijkt weer een benenbreker van jewelste. Lange stukken met double digit-percentages en uitschieters tot 15%. Langs de weg staat een jonge renner met kramp. Ik neem voor de zekerheid een magnesiumpilletje en drink zoveel water als ik naar binnen kan werken. Ondertussen haal ik diverse renners in. Ze hebben dikkere benen dan de rasklimmers. Het is duidelijk: de mediofondo heeft zich op de route gevoegd. Het tweede deel van de klim is goed te doen, maar desondanks komt de bevoorrading als geroepen. Ook deze is geheel COVID-proof, er staat zelfs iemand met desinfectiemiddel. Aan alles is gedacht.

Col de la Croix de Coeur

Het restant van de klim gaat prima en na een kleine afdaling volgt de apotheose: de Col de la Croix de Coeur. Vooraf aangekondigd als onverhard. 12,4 kilometer, 7% gemiddeld. De eerste hectometers zijn inderdaad onverhard. Dat wil zeggen, een harde zandachtige ondergrond met her en der wat keien. Goed te doen, maar dit moet niet tot de top duren. Het is slechts van korte duur en de weg verandert in ruw asfalt met twee sporen en grind ertussenin. En dan wacht de volgende verrassing, een verschrikkelijke muur. Voor de kenners: het lijkt het steilste gedeelte van de Redoute. Het is bar en boos, er zijn meer lopers dan fietsers. Dat gaat me niet gebeuren, denk ik bij mezelf. Ik trek en sleur me naar boven, aangemoedigd door het talrijke publiek dat blijkbaar een neusje heeft voor deze speciale plek. Het lukt me om niet om te vallen. Pffff, nog maar een kilometer of 11 tot de col.

Het skistation La Tzoumaz is het volgende doel, dit is een populair vakantie-oord voor Nederlanders. Enkele malen hoor ik dan ook: "Kom op Herman!" Het is vlak en het loopt zelfs even naar beneden. Ik kan even op adem komen. Daarna wachten nog 8 moordende kilometers over de combinatie van ruw asfalt met grind. Er valt op te rijden, maar daar is alles mee gezegd. Afdalen met een racefiets is ten zeerste af te raden. Het is steil en heet. Heel heet. Het enige dat meewerkt is dat het grootste deel van de klim tussen de bomen loopt. Ondertussen passeert de koploper van de ultrafondo me alsof hij me tegenkomt. Een motor met camera rijdt in zijn kielzog. Het wordt gewoon uitgezonden, prachtig om te zien. Met bewondering kijk is naar zoveel gemak. En terwijl ik de tijd vul met drinken, water over mijn hoofd gooien en de kilometers aftellen word ik nog enkele malen ingehaald door mannen met een postuur dat lichter is dan hun fiets.

Eindelijk kom ik uit het bos en zit op zo'n 2000 meter. Ik moet nog 100 meter omhoog. Jaloers kijk ik naar de renners die boven me rijden, die zijn er al bijna. Nog een kilometer en het zit erop. Helicopters zweven in de lucht. Het is worstelen tot de laatste meter, maar dan zie ik El Diablo staan, de Tourduivel. Na 8:13 rij ik over de finish, compleet gebroken.

De Tour des Stations/Marmotte Granfondo Valais is een cyclo van het hoogste niveau. De organisatie is tot in de puntjes geregeld. Ik heb geen enkel minpuntje kunnen waarnemen. De mensen zijn buitengewoon vriendelijk. Het doorzettingsvermogen om het toch door te laten gaan is reden voor een extra kudo. En de omgeving is adembenemend. Alles bij elkaar een must-do voor ieders erelijst.

Info en uitslagen

Vind alle uitslagen en andere info op de officiële website.

Verbier en omgeving

Het verblijf in hotel Le Giétroz is aangenaam. Het is een perfect onderkomen voor de cyclo, want het is gelegen op 200 meter van de start. Het eten is prima, de kamers zijn schoon en het personeel is erg vriendelijk. De eigenaresse vertelde me dat ze bezig zijn met faciliteiten om je fiets onder te brengen. Ze zien fietsers dus graag komen.

De omgeving van Verbier verrast me in positieve zin. Een mooiere omgeving tussen de hoogste Alpentoppen is nauwelijks denkbaar. Deze streek leent zich perfect voor een fietstrip of een gezinsvakantie gecombineerd met fietsen.

Le Châble ligt in het prachtige Val de Bagnes aan de voet van de klim naar Verbier. Hier vestigde Contador in 2009 een bijzonder record door met een VAM van bijna 1900 naar boven te rijden. De Col du Grand Saint Bernard ligt om de hoek en leid je naar de Italiaanse grens op ruim 2400 meter. Het Lac de Mauvoisin, de Col de la Forclaz en alle klimmen van de Tour des Stations liggen binnen handbereik. Bovendien vindt in het naburige Martigny het UCI WK plaats dit jaar (als het doorgaat).

Verbier zelf is ook een heerlijke plaats. Dit is dé grote, levendige wintersportplaats van de omgeving. Het doet gezellig aan in de zomer en kent geen megagebouwen. La Tzoumaz is geliefd bij Nederlanders en met name populair bij gezinnen met kinderen.

De dag voor de cyclo bezocht ik de Mont Fort op 3300 meter. Hier heb je een grandioos uitzicht over de hoogste toppen van de Alpen. De Grand Combin (4300 m) met zijn enorme ijsmassa's steekt majestueus boven de omgeving uit. Maar ook vele andere Alpenreuzen zoals de Mont Blanc en de Matterhorn zijn goed te zien.

Wandelen, mountainbiken, downhill biken en alle bergsporten. De mogelijkheden zijn eindeloos en met de gratis VIP-pass krijg je tientallen kortingen. Meer info over Verbier en omgeving vind je op de officiële website.

Foto (Herman Nekkers): Mont Fort 3300 m. Grand Combin (links), Mont Blanc (witte top rechts)






Gerelateerde artikelen

Cyclokalender biedt de grootste en meest actuele verzameling van sportieve fietstochten wereldwijd (>1700). Met slimme filters vind je de beste cyclo of toertocht. Tevens bieden we je het laatste nieuws voor de sportieve fietser. Bezoek onze website www.cyclokalender.nl. Volg en like ons op Facebook, Twitter en Instagram, klik op één van de buttons onderaan de pagina.



© C Y C L O K A L E N D E R (2014 - 2020)